บทพากย์ เจ้าม้าใจอารี

(ฟลินส์กำลังหลับอย่างสบาย)
(เค้ารู้สึกเหมือนมีอะไรหยดใส่หน้า)
(ลืมตาตื่นก็พบกับเจ้าม้าที่ตามล่าเขา)

F : ก็หวังว่าแกจะมาที่นี่เพื่อขอโทษฉัน

โหวววว?!!! อย่าาา!! อย่าาา!!
ปล่อยฉันนะ!! หยุดสิ!! อย่า!!
ปล่อย!! ฉัน!! นะ!!

R : เจ้าม้า!!! ปล่อยสิ!!!


F : หยุดนะ !!! หยุด !!!
โอ้ววววว !!!!

(เจ้าม้าคาบรองเท้าฟลินส์หลุด 1 ข้าง)
(พร้อมกับวิ่งเข้ามาจะทำร้ายฟลินส์)

R : เดี๋ยว!!!
เดี๋ยว เดี๋ยว เดี๋ยว เดี๋ยว เดี๋ยวว!!!!
เดี๋ยวๆ ใจเย็นๆ ไอหนู ใจเย็น เย็นไว้
เดี๋ยวๆ ใจเย็นไว้ ใจเย็น...ใจเย็นซิ
อย่างนั้นแหละ...
จงนั่งลง...
นั่ง!!!

F : อะไรเนี่ย!!??

R : ทีนี้ปล่อยรองเท้า...
ปล่อยสิ!!...
โอ้ววว แกเป็นเด็กดีมากเลย
ช่ายยย เด็กดี!!
อิอิ ฮ่า ฮ่า (กอดม้าอย่างนุ่มนวล)
เหนื่อยมากเลยใช่ม๊า!?
ที่ตามจับนายคนนี้ไปซะทุกที่น่ะ!?

F : อะ อะไรนะ!?

R : ไม่มีใครชื่นชมแกเลยใช่ม๊า..ใช่จ๊ะ!?

F : ไม่เอาน่า! มันเป็นม้าเลว!!

R : โอ้ว ไม่เลยล่ะ
เค้าเป็นคุณม้าใจอารี
ใช่มั้ยล่ะ....แม็กซิมัส

F : เธอต้องล้อฉันเล่นแน่เลย

R : ฟังนะ วันนี้เป็นวันสำคัญวันนึง
ในชีวิตของฉันเลยนะ
และคือว่า...
ฉันไม่อยากให้แกจับเค้าไปส่งทางการน่ะ
แค่ 24 ชั่วโมงเท่านั้น!
แล้วหลังจากนั้นก็ไล่จับกันตามสบายเลย
ดีมะ!!??

F : เฮ้อ...(ทำหน้าเซ็งๆ)

(ฟลินส์ยื่นมือไปให้แม็กซิมัส)
(แม็กซิมัสสะบัดหน้าหนีไม่สนใจ)

R : แล้วมันเป็นวันเกิดฉันด้วย
รู้รึเปล่าล่ะ...(ยิ้มเบาๆ)

(ทั้งสองจับมือยุติการไล่ล่าชั่วคราว)
(แต่แม็กซิมัสก็แอบต่อยท้องฟลินส์ตอนเผลอ)

F : อุบส์ !!!!